Projekt poświęcony jest Konkordatowi Polskiemu z 1925 r. – jednemu z najważniejszych aktów prawnych regulujących relacje między państwem a Kościołem katolickim w II Rzeczypospolitej. Badania nad okolicznościami zawarcia traktatu oraz sposobem realizacji jego postanowień pozwolą na nowe spojrzenie na miejsce Kościoła w życiu politycznym i społecznym odrodzonego państwa oraz na związki między polskością a katolicyzmem.

Celem projektu jest ukazanie konkordatu nie tylko jako porozumienia prawnego, lecz także jako narzędzia polityki wewnętrznej i zagranicznej. Badania pozwolą odpowiedzieć na pytania o oczekiwania władz II RP wobec Kościoła i Stolicy Apostolskiej, a także o rolę, jaką relacje państwo–Kościół odgrywały w sporach politycznych przed i po przewrocie majowym. Istotnym wątkiem będzie również znaczenie Stolicy Apostolskiej w polityce międzynarodowej Polski oraz miejsce konkordatu z 1925 r. w szerszym kontekście polityki watykańskiej wobec Europy Środkowej.

Projekt analizuje także wpływ konkordatu na kształtowanie polskiej administracji wyznaniowej i nowych praktyk regulujących życie religijne w państwie, uwzględniając odmienne doświadczenia zaborów. Pozwoli to lepiej zrozumieć, jakie modele relacji państwa i Kościoła wypracowała II Rzeczpospolita oraz jakie miejsce zajmują one w historii polskiej kultury politycznej.

Badania opierają się na dotąd niewykorzystanych źródłach archiwalnych, w tym dokumentach z Archiwów Watykańskich oraz archiwów kościelnych w Polsce. Ich wyniki wniosą nową perspektywę do badań nad historią II Rzeczypospolitej, polityką wyznaniową oraz relacjami między państwem, Kościołem i społeczeństwem.

2025/59/D/HS3/00713